Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίες/Photos. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίες/Photos. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2020

Summer

Καλοκαίρι

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα ψηφιακή δημιουργία μου. Σας αρέσει;

Dear friends, I present you my new digital layout. Do you like it?
Used: Gecko Galz image (girl), Mischief Circus paper, twine, sun, umbrella, lace, net, bubbles and shells.


Welcome to our Try it on Tuesday challenge, July 21.
Our theme is "SUMMERTIME".
This is my DT digital layout for some inspiration.


Join in our challenge at Try it on Tuesday

Our challenges are "anything goes", as long as you stay within the challenge theme.
You can make whatever you like.
(a card, altered project, ATC, scrapbook page, journal page, tag, mixed media
or anything else you might like to try, including digital art).


Link party:

Challenges:
(summer, because the sea is so relaxing)




And:
This is my greek coffee for Elizabeth's TSFT


Φωτογραφία από τον κήπο του εξοχικού μου στο Δήλεσι
Photo taken in the garden of my summer house in Dilesi


Link parties:
and


Δείτε επίσης εδώ τα δώρα μου στην Elizabeth
για τη συμμετοχή της στα 3α Γενέθλια του blog μου.

See also here my gifts to Elizabeth
for participating in my 3rd Blogaversary candy.



Τρίτη, 14 Ιουλίου 2020

Mandala - free image 17

Mandala - ελεύθερη εικόνα 17

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα ψηφιακή δημιουργία μου. Χρησιμοποίησα mandala σε δικό μου σχέδιο. Σας αρέσει;

Dear friends, I present you my new digital layout. Used mandala of my own design. Do you like it?
Also used: Gecko Galz papers/tag/frame, fish, gold and metal embellishments.



Σας παραθέτω το mandala σχέδιό μου.
Εκτυπώστε το και χρησιμοποιήστε το ελεύθερα στις δημιουργίες σας.

Here is my mandala design.

Print it and you are free to use it in your creations.

in jpg format


in png format


Link parties:

Challenges:




And:
This is my filter coffee for Elizabeth's TSFT


Φωτογραφία από το Δήλεσι
Photo taken in Dilesi


Link parties:
and



Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

Fantasy

Φαντασία

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα ψηφιακή δημιουργία μου. Σας αρέσει;

Dear friends, I present you my new digital layout. Do you like it?
Used: Mischief Circus papers/images/sentiment and corners.




Linking up to Ysnelda's Reto Amistoso 126: Naturaleza



Challenges:




And:
This is my filter coffee for Elizabeth's TSFT


Φωτογραφία από το μπαλκόνι του σπιτιού μου
Photo taken in the balcony of my house


Link parties:
and


Δείτε επίσης εδώ τα δώρα μου στην Gundi
για τη συμμετοχή της στα 3α Γενέθλια του blog μου.

See also here my gifts to Gundi
for participating in my 3rd Blogaversary candy.



Τρίτη, 2 Ιουνίου 2020

Have a nice day

Να έχεις μια όμορφη μέρα

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα χειροποίητη κάρτα μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Dear friends, I present you my new handmade card. Hope you like it.
Used: Designer papers, lace, flowers, rhinestones, Tombow ABT markers and hand drawn frame.


I sent this card to Gundi in Germany for the May Card Chain Challenge
I followed the color palette (raspberry, rose and cream), the sketch and the theme (friendship).




Το κίτρινο τριαντάφυλλο είναι από μια φωτογραφία από τον κήπο του σπιτιού μου (Αθήνα).
Αυτή είναι η φωτογραφία:

The yellow rose is from a photo taken in the garden of my house (Athens, Greece).
This is the photo:



And this is the lovely card I received from Hilary in the UK


Hilary, ευχαριστώ!


Κυριακή, 10 Μαΐου 2020

Happy Mother's Day

Ευτυχισμένη Γιορτή της Μητέρας

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα χρωματισμένη σελίδα μου για τη δική μου πρόκληση με θέμα "Λουλούδια" στο Art Journal JourneyΕίναι δώρο για τη μητέρα μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Dear friends, I present you my new coloured page for my "Flowers" challenge at Art Journal Journey. It is a gift for my mother. Hope you like it.
Used: Image from my Colour Yourself Zen Postcards colouring book by Lisa Magano and Charlotte Legris and ZIG Cartoonist Kurecolor markers.




Challenges:




Το τσάι είναι έτοιμο προς τιμήν της μητέρας μου.

Tea is ready honouring my mother.



Detail



Linking up to Ella's Victorian Tea Party


Link parties:




Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Alienation

Αλλοτρίωση

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου, γραμμένο ειδικά για τη Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #5 που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text, written especially for the Photoliterary Baton Pass #5 that Mary organises with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία και τη λέξη "επικοινωνία" που μου έστειλε η Μαρίνα

Inspired by the photo and the word "communication" that Marina sent me



Αλλοτρίωση

Και ξάφνου χτύπησε το τηλέφωνο. Ντριιιν! Ντριιιν! Ένας ήχος που φάνταζε διαφορετικός από άλλες φορές. Ένας ήχος μακρόσυρτος, σαν να εκλιπαρούσε να απαντήσω.

- Παρακαλώ;

- Γεια σου, φιλενάδα. Χαθήκαμε.

Ήταν η Σοφία. Εκείνη που θεωρώ ως καλύτερή μου φίλη ήδη από τα χρόνια του πανεπιστημίου που όμως, λόγω της «ζωής» και των υποχρεώσεων, έχω να δω από το καλοκαίρι.

- Γεια σου, Σοφία μου. Πώς είσαι; Τα παιδιά; Ο σύζυγος; Όλοι καλά;

- Όλοι μια χαρά είμαστε, Μία μου. Να, ξέρεις, κλεισμένοι στο σπίτι.

Ξέρω; Τι ξέρω; Έχω να κάνω κουβέντα μαζί της από πέρυσι. Και δε νομίζω ότι τα τηλέφωνα στις ονομαστικές εορτές και στα Χριστούγεννα μετράνε. Ειδικά όταν πρόκειται για επικοινωνία τυπική, σχεδόν υποχρεωτική, γιατί έτσι «πρέπει», έτσι είναι το σωστό…

- Κι εγώ σπίτι, Σοφία μου. Νιώθω ευγνωμοσύνη που μου επέτρεψαν να δουλεύω από το σπίτι. Πολύ δουλειά αλλά δεν παραπονιέμαι. Και ο σύζυγος καλά, δόξα τω Θεώ!

- Α, μπράβο, Μία μου. Να προσέχετε. Και όταν όλο αυτό τελειώσει να τα πούμε από κοντά, βρε ψυχή. Να πάρεις το σύζυγο και να έρθετε από το σπίτι για κρασί και μεζεδάκι.

- Εντάξει, κοπέλα μου, θα το κανονίσουμε. Μέχρι τότε όμως να προσέχετε, έτσι;

- Ναι, Μία μου. Άντε, χάρηκα που σε άκουσα, θα τα ξαναπούμε. Φιλιά.

- Φιλιά, Σοφία μου.

Έμεινα να κοιτάζω το ακουστικό. Το τηλεφώνημά της με προβλημάτισε. Ήταν η εξωτερίκευση της ανάγκης της για επικοινωνία; Να ακούσει κάποιον άνθρωπο, κάποια γνώριμη φωνή; Να «σπάσει» έστω για λίγο την απομόνωση; Έτσι μου είχε φανεί ο μακρόσυρτος ήχος του τηλεφώνου, όμως ο διάλογος μαζί της δεν το επιβεβαίωνε. Μήπως ήταν άλλη μια τυπική επικοινωνία, από εκείνες που «πρέπει»; Αχ αυτά τα «πρέπει»! Πόσες ζωές αλλοιώνουν, πόσες επιλογές επιβάλλουν, πόσες σιωπές φανερώνουν!

Κι αν αφήναμε πίσω μας τα «πρέπει»; Αν κοιτάζαμε κατάματα μπροστά μας τη ζωή και παίρναμε τα ηνία στα χέρια μας; Αν τολμάγαμε να βγούμε από το χρυσό μας κλουβί, από το καβούκι μας; Η ζωή μας ναι, θα γινόταν καλύτερη. Όμως οι «γύρω μας» θα σέβονταν την επιλογή μας; Η κοινωνία θα το άντεχε; Η «σύγχρονη» πατροπαράδοτη ελληνική κοινωνία θα συμμορφωνόταν; Θα προσαρμοζόταν; Θα είχε αυτή την ευελιξία; Ή θα κατέρρεε;

Στερεότυπα, «πρέπει», αντιλήψεις ριζωμένες γερά. Φιλίες που συνεχίζουν να υφίστανται λόγω των βαθιών τους ριζών που οφείλονται στο χρόνο. Όμως οι ρίζες αυτές είναι υγιείς ή σάπιες; Ο χρόνος τελικά λειτουργεί καταλυτικά, θεραπευτικά ή μήπως φανερώνει τις βαθιές διαφορές μας; Και αν ναι, οι διαφορές αυτές μπορούν να γεφυρωθούν ή παραμένουν απροσπέλαστες; Το πέρασμα του χρόνου δημιουργεί χάσματα ή προϋποθέσεις για εξεύρεση λύσεων, ή ακόμη και για «συμβιβασμό»;

Σκόρπιες σκέψεις. Αναζητώ σ’ αυτές τον «Άνθρωπο», με άλφα κεφαλαίο, σαν το Διογένη. Όμως το δικό μου φανάρι είναι σβηστό. Αναζητώ τη φίλη που γνώρισα στη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής. Εκείνη που πραγματικά ενδιαφερόταν να ακούσει τι είχα να της πω, να με συμβουλεύσει, να πονέσει με τον πόνο μου και να χαρεί με τη χαρά μου. Εκείνη που όταν έλεγε «μπράβο» για μια επιτυχία μου το εννοούσε. Και εκείνη που όταν έλεγε «λυπάμαι» ήταν συντετριμμένη.

Αναρωτιέμαι τι άλλαξε. Αλλάξαμε εμείς; Μα λένε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Μας άλλαξε η ζωή; Ποια ζωή; Η μικροαστική; Πώς επενέργησε πάνω μας; Με τι τρόπο το έκανε και δεν έγινε αντιληπτή; Μόνον τώρα γίνεται κατανοητό που βιώνουμε τα αποτελέσματα, τις συνέπειες. Μετά από τόσα χρόνια τελικά το συνειδητοποιούμε. Εμείς αλλάξαμε. Αλλοτρίωση του εαυτού, του ατόμου. Αλλοτρίωση της κοινωνίας, της πατρίδας, του «πολιτισμένου» κόσμου μας.

Επικοινωνία. Μια τόσο απλή λέξη, σαν χάδι. Μια ανθρώπινη «επαφή» ακόμη κι από μακριά. Κι όμως, μια έννοια με τόσες διαστάσεις…


Please use the translate button
to read my text in your language.


 * * *



Με τη σειρά μου, στέλνω τη φωτογραφία μου στη Μαρία Κανελλάκη και τη λέξη "αντικρίζοντας"
και ελπίζω να την εμπνεύσει.
From my turn, I send my photo to Maria Kanellaki and the word "facing"
for some inspiration.


Φωτογραφία από τη Λίμνη Ευβοίας
Photo taken in Limni Evias






Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Mist

Ομίχλη

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου/κεφάλαιο στο διαδικτυακό δρώμενο Μια ιστορία από στιχάκια που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Κατερίνα. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text/chapter in the blog action A story from lyrics that Katerina organises with great success. What do you think?



Φωτογραφία από τη Λίμνη Δόξα
Photo taken in Doxa Lake


Link parties:



Ομίχλη



Ο Άλκης, από τη θέση του οδηγού, άπλωσε το χέρι και έπιασε το τηλέφωνο. Ήταν ο Αυγερινός. Τι ήθελε από εκείνον;

- Άλκη, έρχεται ο οδηγός μου να πάρει το Δημήτρη. Φρόντισε να τον απασχολήσεις μη φύγει. Έχουμε ζητήματα να λύσουμε οι δυο μας.

- Μα εγώ… ψέλλισε.
- Τι εσύ; Ξεχνάς πόσο μπλεγμένος είσαι σε όλο αυτό; Ο Αστεριάδης ναι, την καταδίωκε με το κόκκινο αυτοκίνητο. Εσύ όμως δεν ήσουν που έκοψες τα φρένα εκείνο το βράδυ; Εσύ δεν ήσουν που βρέθηκες ξαφνικά μπροστά της σε κείνη ακριβώς την επικίνδυνη στροφή πάνω από το γκρεμό;
- Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν μου είχες αφήσει περιθώρια. Με απειλούσες. Θα φανέρωνες το μυστικό. Δεν πρέπει να μαθευτεί πόσο ερωτευμένος ήμουν με την Ερατώ. Δεν ήταν ευτυχισμένη πλάι στο Δημήτρη. Πόσο έλιωνα όταν την έβλεπα κλεισμένη στο χρυσό της κλουβί. Όμως κανείς δεν πρέπει να μάθει για το μωρό, την Κλειώ…
- Αρκετά, τον διέκοψε ο Αυγερινός. Οι τηλεφωνικές κλήσεις δεν είναι ασφαλείς. Θα πούμε περισσότερα από κοντά. Να έχεις το νου σου. Θα σε ξαναπάρω σύντομα.

Ο Αυγερινός έκλεισε το τηλέφωνο απότομα. Ο Άλκης έκανε το αυτοκίνητο δεξιά και έσβησε τη μηχανή. Για μια στιγμή πέρασαν απ’ τη σκέψη του οι απειλές που είχε δεχθεί, τα τραγικά του διλήμματα και η ακόμη σκληρότερη απόφασή του να υποκύψει στον εκβιασμό. Είχε μετανιώσει, μισούσε τον εαυτό του που φάνηκε αδύναμος όταν έπρεπε. Συνειδητοποίησε ότι είχε πια περάσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο θύμα και το θύτη. Και όσο και αν δεν ήθελε να το πιστέψει, όσο δύσκολο και αν ήταν να το αποδεχτεί, είχε πλέον υιοθετήσει το ρόλο το θύτη. Μονολογούσε: Πάνω στα δυο χέρια σου λιώνω, ένα στίχο σκοτώνω, πάρε με μαζί σου. Είσαι πολύ κοντά, είσαι πολύ μακριά… Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι… (1).

Δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Δάκρυα που θα μετατρέπονταν σε χείμαρρο αν δεν αντηχούσαν ακόμη στη σκέψη του τα λόγια του Αυγερινού: «Φρόντισε να απασχολήσεις το Δημήτρη». Έπρεπε να συνέλθει, να ανασκουμπωθεί και να πάει γρήγορα σπίτι. Όσο μακριά και αν έμενε τόσα χρόνια από το Δημήτρη, όσο και αν απέφευγε να τον κοιτάξει στα μάτια, όσο ένοχος και αν ένιωθε, όσο απότομα και αν είχε φύγει από εκείνη την παρτίδα σκάκι που έληξε πριν καν αρχίσει, έπρεπε να επιστρέψει. Είχε έρθει πια ο καιρός να αντιμετωπίσει ό,τι τον φόβιζε, ό,τι τον έκανε να ντρέπεται, να αναμετρηθεί επιτέλους με τον ίδιο του τον εαυτό.

Γύρισε το κλειδί στη μηχανή και άρχισε να οδηγεί σα χαμένος. Το γκρίζο του αυτοκίνητο μόλις που διακρινόταν στην ομίχλη. Δεν οδήγησε ξανά τη μηχανή του από εκείνη τη νύχτα. Την είχε αφήσει ανέπαφη, τρακαρισμένη, σε ασφαλές μέρος. Απειλές, εκβιασμοί, διλήμματα, έρωτας, τύψεις, όλα ήταν εδώ, μπροστά του. Οι σκέψεις του γίνονταν λέξεις: Έλα και κόψε με στα δυο με μια ματιά μαχαίρι ματωμένο, δύο φορές να σ’ αγαπώ και δυο ζωές για να σε περιμένω (2). Όμως ο εντολέας του ήταν σαφής. Έπρεπε να φτάσει σπίτι, να απασχολήσει το Δημήτρη μέχρι να καταφτάσει ο οδηγός του Αυγερινού. Πάτησε ακόμη περισσότερο το γκάζι υπακούοντας ξανά στις οδηγίες του.

Και τότε ο δρόμος άρχισε να παίρνει μορφή. Μέσα από το γκρίζο του μια γυναικεία, αέρινη, μορφή, ή μήπως δύο; Ένιωθε τα γαλανά μάτια της Ερατώ να του χαμογελούν τρυφερά, με καλοσύνη, σαν να τον συγχωρούν, να δικαιολογούν την αδυναμία του. Πώς να εναντιωνόταν στον Αυγερινό; Ποιος θα τολμούσε; Ένας γνώριμος ψίθυρος στ’ αυτιά του. Μια γυναικεία φωνή: Όταν ζητάς τον άνθρωπό σου θα είμαι κάπου εκεί κοντά, ο φύλακας ο άγγελός σου (3). Ο Άλκης άρχισε να τραγουδά με τρεμάμενη φωνή: Πες του πως κάποιος μια φορά αληθινά σ’ είχε αγαπήσει (3).

Και ύστερα άλλη μία φωνή: Όταν θα νιώθεις μοναξιά, όταν το σπίτι θα’ ναι άδειο, θα’ χεις εμένα συντροφιά και θα σου δίνω εγώ κουράγιο (3). Κι όμως, η δεύτερη αυτή φωνή, όσο κι αν έμοιαζε της Ερατούς, δεν ήταν εκείνης. Ποια ήταν; Μήπως η Θάλεια; Μα αυτό φάνταζε παράξενο, απίθανο, εξωπραγματικό. Ποτέ δεν είχε καταλάβει τον κρυφό έρωτα που έτρεφε για εκείνον. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Μπα, μάλλον όχι. Ή μήπως ναι; Και αν ναι, μήπως τελικά ο Αυγερινός ενεργούσε κατ’ εντολή της Θάλειας; Ή τελικά η Θάλεια είναι αμέτοχη σε αυτή την πλεκτάνη; Μα η Θάλεια αγαπούσε την αδερφή της. Έτσι δείχνει τουλάχιστον, έτσι λέει. Να προσποιείται; Μα τότε γιατί να θέλει να κάνει το Δημήτρη να υποφέρει; Για να καλύψει τα ίχνη της; Δεν το χωρά ο νους! Ή μήπως όλα αυτά είναι ανυπόστατες σκέψεις και υποφέρει πραγματικά από την απουσία της;

Σκέψεις θολές, διάσπαρτες, βασανιστικές που δεν έλεγαν να σωπάσουν. Ο ψίθυρος ολοένα μεγάλωνε. Γινόταν πλέον εκκωφαντικός: Μονάχα εσύ να’ σαι καλά, μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ, μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη (3).
- Ερατώ μη, σταμάτα, φώναξε δυνατά με έναν πνιγηρό λυγμό που εκλιπαρούσε: Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές, κι εγώ… εσένα (4).
Η μια φωνή να εναλλάσσεται με την άλλη: Όταν μαυρίζει ο ουρανός, όταν παγώνει η αγκαλιά σου κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός εγώ θα έρχομαι κοντά σου (3).
- Θάλεια, όχι, όχι. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δεν μπορεί. Σας παρακαλώ, σταματήστε τώρα. Δεν αντέχω αυτή την τιμωρία. Μη με κάνετε να υποφέρω άλλο. Τι θέλετε πια από μένα; Πληρώνω ακόμη για εκείνη τη νύχτα, πλήρωσα… Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω αν ειν’ τα λάθη μου εδώ και δεν έλειπε κανένα (4). Μη…

Ο Άλκης πάτησε το γκάζι με όση δύναμη είχε. Προσπαθούσε να ξεφύγει από τις φωνές. Να δραπετεύσει από τα αερικά και τις ερινύες που του έγνεφαν. Είχε μια αποστολή να εκτελέσει. Έπρεπε να φτάσει σπίτι το συντομότερο δυνατόν. Να κρυφτεί μέσα στους τέσσερις τοίχους, να νιώσει προστατευμένος, ασφαλής και να κρατήσει το Δημήτρη απασχολημένο μέχρι να φτάσει ο Αστεριάδης.

Η ομίχλη γινόταν ολοένα και πιο πυκνή στο στενό δρόμο που ακολουθούσε. Τελευταία στιγμή είδε το πράσινο φορτηγό μπροστά του. Ο οδηγός δεν μπορούσε να διακρίνει από μακριά το γκρίζο αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα φρένα ούρλιαξαν και οι ρόδες από τα λάστιχα άφησαν τα αποτυπώματά τους στο οδόστρωμα…

(1) Φοβάμαι
Μουσική: Γιώργος Παπαποστόλου
Στίχοι: Γιώργος Παρώδης
Ερμηνεία: Μπλε

(2) Έλα και κόψε με στα δυο
Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής
Στίχοι: Γιάννης Κότσιρας, Βασίλης Μακριμίχαλος
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(3) Φύλακας άγγελος
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(4) Μέτρησα
Μουσική/Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη



Please use the translate button
to read my text in your language.