Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίες/Photos. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίες/Photos. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 10 Μαΐου 2020

Happy Mother's Day

Ευτυχισμένη Γιορτή της Μητέρας

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα χρωματισμένη σελίδα μου για τη δική μου πρόκληση με θέμα "Λουλούδια" στο Art Journal JourneyΕίναι δώρο για τη μητέρα μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Dear friends, I present you my new coloured page for my "Flowers" challenge at Art Journal Journey. It is a gift for my mother. Hope you like it.
Used: Image from my Colour Yourself Zen Postcards colouring book by Lisa Magano and Charlotte Legris and ZIG Cartoonist Kurecolor markers.




Challenges:




Το τσάι είναι έτοιμο προς τιμήν της μητέρας μου.

Tea is ready honouring my mother.



Detail



Linking up to Ella's Victorian Tea Party


Link parties:




Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Alienation

Αλλοτρίωση

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου, γραμμένο ειδικά για τη Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #5 που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text, written especially for the Photoliterary Baton Pass #5 that Mary organises with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία και τη λέξη "επικοινωνία" που μου έστειλε η Μαρίνα

Inspired by the photo and the word "communication" that Marina sent me



Αλλοτρίωση

Και ξάφνου χτύπησε το τηλέφωνο. Ντριιιν! Ντριιιν! Ένας ήχος που φάνταζε διαφορετικός από άλλες φορές. Ένας ήχος μακρόσυρτος, σαν να εκλιπαρούσε να απαντήσω.

- Παρακαλώ;

- Γεια σου, φιλενάδα. Χαθήκαμε.

Ήταν η Σοφία. Εκείνη που θεωρώ ως καλύτερή μου φίλη ήδη από τα χρόνια του πανεπιστημίου που όμως, λόγω της «ζωής» και των υποχρεώσεων, έχω να δω από το καλοκαίρι.

- Γεια σου, Σοφία μου. Πώς είσαι; Τα παιδιά; Ο σύζυγος; Όλοι καλά;

- Όλοι μια χαρά είμαστε, Μία μου. Να, ξέρεις, κλεισμένοι στο σπίτι.

Ξέρω; Τι ξέρω; Έχω να κάνω κουβέντα μαζί της από πέρυσι. Και δε νομίζω ότι τα τηλέφωνα στις ονομαστικές εορτές και στα Χριστούγεννα μετράνε. Ειδικά όταν πρόκειται για επικοινωνία τυπική, σχεδόν υποχρεωτική, γιατί έτσι «πρέπει», έτσι είναι το σωστό…

- Κι εγώ σπίτι, Σοφία μου. Νιώθω ευγνωμοσύνη που μου επέτρεψαν να δουλεύω από το σπίτι. Πολύ δουλειά αλλά δεν παραπονιέμαι. Και ο σύζυγος καλά, δόξα τω Θεώ!

- Α, μπράβο, Μία μου. Να προσέχετε. Και όταν όλο αυτό τελειώσει να τα πούμε από κοντά, βρε ψυχή. Να πάρεις το σύζυγο και να έρθετε από το σπίτι για κρασί και μεζεδάκι.

- Εντάξει, κοπέλα μου, θα το κανονίσουμε. Μέχρι τότε όμως να προσέχετε, έτσι;

- Ναι, Μία μου. Άντε, χάρηκα που σε άκουσα, θα τα ξαναπούμε. Φιλιά.

- Φιλιά, Σοφία μου.

Έμεινα να κοιτάζω το ακουστικό. Το τηλεφώνημά της με προβλημάτισε. Ήταν η εξωτερίκευση της ανάγκης της για επικοινωνία; Να ακούσει κάποιον άνθρωπο, κάποια γνώριμη φωνή; Να «σπάσει» έστω για λίγο την απομόνωση; Έτσι μου είχε φανεί ο μακρόσυρτος ήχος του τηλεφώνου, όμως ο διάλογος μαζί της δεν το επιβεβαίωνε. Μήπως ήταν άλλη μια τυπική επικοινωνία, από εκείνες που «πρέπει»; Αχ αυτά τα «πρέπει»! Πόσες ζωές αλλοιώνουν, πόσες επιλογές επιβάλλουν, πόσες σιωπές φανερώνουν!

Κι αν αφήναμε πίσω μας τα «πρέπει»; Αν κοιτάζαμε κατάματα μπροστά μας τη ζωή και παίρναμε τα ηνία στα χέρια μας; Αν τολμάγαμε να βγούμε από το χρυσό μας κλουβί, από το καβούκι μας; Η ζωή μας ναι, θα γινόταν καλύτερη. Όμως οι «γύρω μας» θα σέβονταν την επιλογή μας; Η κοινωνία θα το άντεχε; Η «σύγχρονη» πατροπαράδοτη ελληνική κοινωνία θα συμμορφωνόταν; Θα προσαρμοζόταν; Θα είχε αυτή την ευελιξία; Ή θα κατέρρεε;

Στερεότυπα, «πρέπει», αντιλήψεις ριζωμένες γερά. Φιλίες που συνεχίζουν να υφίστανται λόγω των βαθιών τους ριζών που οφείλονται στο χρόνο. Όμως οι ρίζες αυτές είναι υγιείς ή σάπιες; Ο χρόνος τελικά λειτουργεί καταλυτικά, θεραπευτικά ή μήπως φανερώνει τις βαθιές διαφορές μας; Και αν ναι, οι διαφορές αυτές μπορούν να γεφυρωθούν ή παραμένουν απροσπέλαστες; Το πέρασμα του χρόνου δημιουργεί χάσματα ή προϋποθέσεις για εξεύρεση λύσεων, ή ακόμη και για «συμβιβασμό»;

Σκόρπιες σκέψεις. Αναζητώ σ’ αυτές τον «Άνθρωπο», με άλφα κεφαλαίο, σαν το Διογένη. Όμως το δικό μου φανάρι είναι σβηστό. Αναζητώ τη φίλη που γνώρισα στη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής. Εκείνη που πραγματικά ενδιαφερόταν να ακούσει τι είχα να της πω, να με συμβουλεύσει, να πονέσει με τον πόνο μου και να χαρεί με τη χαρά μου. Εκείνη που όταν έλεγε «μπράβο» για μια επιτυχία μου το εννοούσε. Και εκείνη που όταν έλεγε «λυπάμαι» ήταν συντετριμμένη.

Αναρωτιέμαι τι άλλαξε. Αλλάξαμε εμείς; Μα λένε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Μας άλλαξε η ζωή; Ποια ζωή; Η μικροαστική; Πώς επενέργησε πάνω μας; Με τι τρόπο το έκανε και δεν έγινε αντιληπτή; Μόνον τώρα γίνεται κατανοητό που βιώνουμε τα αποτελέσματα, τις συνέπειες. Μετά από τόσα χρόνια τελικά το συνειδητοποιούμε. Εμείς αλλάξαμε. Αλλοτρίωση του εαυτού, του ατόμου. Αλλοτρίωση της κοινωνίας, της πατρίδας, του «πολιτισμένου» κόσμου μας.

Επικοινωνία. Μια τόσο απλή λέξη, σαν χάδι. Μια ανθρώπινη «επαφή» ακόμη κι από μακριά. Κι όμως, μια έννοια με τόσες διαστάσεις…


Please use the translate button
to read my text in your language.


 * * *



Με τη σειρά μου, στέλνω τη φωτογραφία μου στη Μαρία Κανελλάκη και τη λέξη "αντικρίζοντας"
και ελπίζω να την εμπνεύσει.
From my turn, I send my photo to Maria Kanellaki and the word "facing"
for some inspiration.


Φωτογραφία από τη Λίμνη Ευβοίας
Photo taken in Limni Evias






Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Mist

Ομίχλη

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου/κεφάλαιο στο διαδικτυακό δρώμενο Μια ιστορία από στιχάκια που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Κατερίνα. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text/chapter in the blog action A story from lyrics that Katerina organises with great success. What do you think?



Φωτογραφία από τη Λίμνη Δόξα
Photo taken in Doxa Lake


Link parties:



Ομίχλη



Ο Άλκης, από τη θέση του οδηγού, άπλωσε το χέρι και έπιασε το τηλέφωνο. Ήταν ο Αυγερινός. Τι ήθελε από εκείνον;

- Άλκη, έρχεται ο οδηγός μου να πάρει το Δημήτρη. Φρόντισε να τον απασχολήσεις μη φύγει. Έχουμε ζητήματα να λύσουμε οι δυο μας.

- Μα εγώ… ψέλλισε.
- Τι εσύ; Ξεχνάς πόσο μπλεγμένος είσαι σε όλο αυτό; Ο Αστεριάδης ναι, την καταδίωκε με το κόκκινο αυτοκίνητο. Εσύ όμως δεν ήσουν που έκοψες τα φρένα εκείνο το βράδυ; Εσύ δεν ήσουν που βρέθηκες ξαφνικά μπροστά της σε κείνη ακριβώς την επικίνδυνη στροφή πάνω από το γκρεμό;
- Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν μου είχες αφήσει περιθώρια. Με απειλούσες. Θα φανέρωνες το μυστικό. Δεν πρέπει να μαθευτεί πόσο ερωτευμένος ήμουν με την Ερατώ. Δεν ήταν ευτυχισμένη πλάι στο Δημήτρη. Πόσο έλιωνα όταν την έβλεπα κλεισμένη στο χρυσό της κλουβί. Όμως κανείς δεν πρέπει να μάθει για το μωρό, την Κλειώ…
- Αρκετά, τον διέκοψε ο Αυγερινός. Οι τηλεφωνικές κλήσεις δεν είναι ασφαλείς. Θα πούμε περισσότερα από κοντά. Να έχεις το νου σου. Θα σε ξαναπάρω σύντομα.

Ο Αυγερινός έκλεισε το τηλέφωνο απότομα. Ο Άλκης έκανε το αυτοκίνητο δεξιά και έσβησε τη μηχανή. Για μια στιγμή πέρασαν απ’ τη σκέψη του οι απειλές που είχε δεχθεί, τα τραγικά του διλήμματα και η ακόμη σκληρότερη απόφασή του να υποκύψει στον εκβιασμό. Είχε μετανιώσει, μισούσε τον εαυτό του που φάνηκε αδύναμος όταν έπρεπε. Συνειδητοποίησε ότι είχε πια περάσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο θύμα και το θύτη. Και όσο και αν δεν ήθελε να το πιστέψει, όσο δύσκολο και αν ήταν να το αποδεχτεί, είχε πλέον υιοθετήσει το ρόλο το θύτη. Μονολογούσε: Πάνω στα δυο χέρια σου λιώνω, ένα στίχο σκοτώνω, πάρε με μαζί σου. Είσαι πολύ κοντά, είσαι πολύ μακριά… Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι… (1).

Δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Δάκρυα που θα μετατρέπονταν σε χείμαρρο αν δεν αντηχούσαν ακόμη στη σκέψη του τα λόγια του Αυγερινού: «Φρόντισε να απασχολήσεις το Δημήτρη». Έπρεπε να συνέλθει, να ανασκουμπωθεί και να πάει γρήγορα σπίτι. Όσο μακριά και αν έμενε τόσα χρόνια από το Δημήτρη, όσο και αν απέφευγε να τον κοιτάξει στα μάτια, όσο ένοχος και αν ένιωθε, όσο απότομα και αν είχε φύγει από εκείνη την παρτίδα σκάκι που έληξε πριν καν αρχίσει, έπρεπε να επιστρέψει. Είχε έρθει πια ο καιρός να αντιμετωπίσει ό,τι τον φόβιζε, ό,τι τον έκανε να ντρέπεται, να αναμετρηθεί επιτέλους με τον ίδιο του τον εαυτό.

Γύρισε το κλειδί στη μηχανή και άρχισε να οδηγεί σα χαμένος. Το γκρίζο του αυτοκίνητο μόλις που διακρινόταν στην ομίχλη. Δεν οδήγησε ξανά τη μηχανή του από εκείνη τη νύχτα. Την είχε αφήσει ανέπαφη, τρακαρισμένη, σε ασφαλές μέρος. Απειλές, εκβιασμοί, διλήμματα, έρωτας, τύψεις, όλα ήταν εδώ, μπροστά του. Οι σκέψεις του γίνονταν λέξεις: Έλα και κόψε με στα δυο με μια ματιά μαχαίρι ματωμένο, δύο φορές να σ’ αγαπώ και δυο ζωές για να σε περιμένω (2). Όμως ο εντολέας του ήταν σαφής. Έπρεπε να φτάσει σπίτι, να απασχολήσει το Δημήτρη μέχρι να καταφτάσει ο οδηγός του Αυγερινού. Πάτησε ακόμη περισσότερο το γκάζι υπακούοντας ξανά στις οδηγίες του.

Και τότε ο δρόμος άρχισε να παίρνει μορφή. Μέσα από το γκρίζο του μια γυναικεία, αέρινη, μορφή, ή μήπως δύο; Ένιωθε τα γαλανά μάτια της Ερατώ να του χαμογελούν τρυφερά, με καλοσύνη, σαν να τον συγχωρούν, να δικαιολογούν την αδυναμία του. Πώς να εναντιωνόταν στον Αυγερινό; Ποιος θα τολμούσε; Ένας γνώριμος ψίθυρος στ’ αυτιά του. Μια γυναικεία φωνή: Όταν ζητάς τον άνθρωπό σου θα είμαι κάπου εκεί κοντά, ο φύλακας ο άγγελός σου (3). Ο Άλκης άρχισε να τραγουδά με τρεμάμενη φωνή: Πες του πως κάποιος μια φορά αληθινά σ’ είχε αγαπήσει (3).

Και ύστερα άλλη μία φωνή: Όταν θα νιώθεις μοναξιά, όταν το σπίτι θα’ ναι άδειο, θα’ χεις εμένα συντροφιά και θα σου δίνω εγώ κουράγιο (3). Κι όμως, η δεύτερη αυτή φωνή, όσο κι αν έμοιαζε της Ερατούς, δεν ήταν εκείνης. Ποια ήταν; Μήπως η Θάλεια; Μα αυτό φάνταζε παράξενο, απίθανο, εξωπραγματικό. Ποτέ δεν είχε καταλάβει τον κρυφό έρωτα που έτρεφε για εκείνον. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Μπα, μάλλον όχι. Ή μήπως ναι; Και αν ναι, μήπως τελικά ο Αυγερινός ενεργούσε κατ’ εντολή της Θάλειας; Ή τελικά η Θάλεια είναι αμέτοχη σε αυτή την πλεκτάνη; Μα η Θάλεια αγαπούσε την αδερφή της. Έτσι δείχνει τουλάχιστον, έτσι λέει. Να προσποιείται; Μα τότε γιατί να θέλει να κάνει το Δημήτρη να υποφέρει; Για να καλύψει τα ίχνη της; Δεν το χωρά ο νους! Ή μήπως όλα αυτά είναι ανυπόστατες σκέψεις και υποφέρει πραγματικά από την απουσία της;

Σκέψεις θολές, διάσπαρτες, βασανιστικές που δεν έλεγαν να σωπάσουν. Ο ψίθυρος ολοένα μεγάλωνε. Γινόταν πλέον εκκωφαντικός: Μονάχα εσύ να’ σαι καλά, μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ, μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη (3).
- Ερατώ μη, σταμάτα, φώναξε δυνατά με έναν πνιγηρό λυγμό που εκλιπαρούσε: Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές, κι εγώ… εσένα (4).
Η μια φωνή να εναλλάσσεται με την άλλη: Όταν μαυρίζει ο ουρανός, όταν παγώνει η αγκαλιά σου κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός εγώ θα έρχομαι κοντά σου (3).
- Θάλεια, όχι, όχι. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δεν μπορεί. Σας παρακαλώ, σταματήστε τώρα. Δεν αντέχω αυτή την τιμωρία. Μη με κάνετε να υποφέρω άλλο. Τι θέλετε πια από μένα; Πληρώνω ακόμη για εκείνη τη νύχτα, πλήρωσα… Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω αν ειν’ τα λάθη μου εδώ και δεν έλειπε κανένα (4). Μη…

Ο Άλκης πάτησε το γκάζι με όση δύναμη είχε. Προσπαθούσε να ξεφύγει από τις φωνές. Να δραπετεύσει από τα αερικά και τις ερινύες που του έγνεφαν. Είχε μια αποστολή να εκτελέσει. Έπρεπε να φτάσει σπίτι το συντομότερο δυνατόν. Να κρυφτεί μέσα στους τέσσερις τοίχους, να νιώσει προστατευμένος, ασφαλής και να κρατήσει το Δημήτρη απασχολημένο μέχρι να φτάσει ο Αστεριάδης.

Η ομίχλη γινόταν ολοένα και πιο πυκνή στο στενό δρόμο που ακολουθούσε. Τελευταία στιγμή είδε το πράσινο φορτηγό μπροστά του. Ο οδηγός δεν μπορούσε να διακρίνει από μακριά το γκρίζο αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα φρένα ούρλιαξαν και οι ρόδες από τα λάστιχα άφησαν τα αποτυπώματά τους στο οδόστρωμα…

(1) Φοβάμαι
Μουσική: Γιώργος Παπαποστόλου
Στίχοι: Γιώργος Παρώδης
Ερμηνεία: Μπλε

(2) Έλα και κόψε με στα δυο
Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής
Στίχοι: Γιάννης Κότσιρας, Βασίλης Μακριμίχαλος
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(3) Φύλακας άγγελος
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(4) Μέτρησα
Μουσική/Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη



Please use the translate button
to read my text in your language.




Κυριακή, 15 Μαρτίου 2020

Memories

Αναμνήσεις

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα ψηφιακή δημιουργία μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Dear friends, I present you my new digital layout. Hope you like it.
Used: Photo, designer paper and frame.





Challenges:
and
(photo)
(because sea in spring is calm and no crowded)


* * *

Αυτή είναι η φωτογραφία από το Δήλεσι

This is the photo taken in Dilesi



Link parties:




Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

For Yoli with love

Για τη Yoli με αγάπη

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα χειροποίητη A5 εκτεταμένη σελίδα μου με μικτές τεχνικές. Σας αρέσει;

Dear friends, I present you my new handmade A5 mixed media journal spread. Do you like it?
Used: Sherri Baldy stamp, Tombow alcohol markers, acrylics, stencils, metallic pens, paper/foam flowers, clay, rhinestones, washi tapes, butterfly stickers and hand drawn doodles/stitched frame.




Linking up to Yoli's 4o cumple blog



Challenges:
(6 elements: sage green, salmon,
sky blue, stitching, spots, butterfly)
The Cat's Pajamas 365 February




And:
This is my filter coffee for Elizabeth's TSFT


Φωτογραφία από το μπαλκόνι του σπιτιού μου
Photo taken in the balcony of my house


Link parties:




Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Christmas lights

Λαμπιόνια



Join Craftlandia Challenge here
until December 30


Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκού, γραμμένο ειδικά για το 25ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Αριστέα. Πώς σας φαίνεται;


Dear friends, I present you my poem in haiku form, written especially for the 25th Poetry Symposium that Aristea organised with great success. What do you think?



Φωτογραφία από το Αιγάλεω (προάστιο της Αθήνας)

Photo taken in Egaleo (suburb of Athens)


Link parties:




Λαμπιόνια

Χαρά, ειρήνη,
Χριστουγεννιάτικο φως.
γέλα ουρανέ.

Αγαλλίαση,
τραγούδι αγγελικό
με πλημμυρίζει.

Ψάλλω σιγανά:
Αλληλούια στη γη
και στις ζωές μας.

Φωτάκια παντού,
δεντράκια λαμπυρίζουν,
αγαπημένα.

Άσπρα, κόκκινα,
πορτοκαλί λαμπιόνια
φέγγουν στη σκιά.

Χαμογέλασε.
Ήρθαν τα Χριστούγεννα,
στις καρδιές όλων.


Christmas lights

Joy, peace,
Christmas light,
smiling sky.

Rejoice,
angelic song
inside me.

I swear:
Alleluia on earth
and in our lives.

Lights everywhere,
trees are shining,
I love them.

White, red,
orange lights
shining in the shade.

Smile.
It’s Christmas
In everyone’s heart.




Ευχαριστώ τη Μαρία Πλατάκη που έδωσε βαθμό στο ποίημά μου.

Συγχαρητήρια στη Mary Pertax για την πρωτιά της στο Συμπόσιο.




Σας παρουσιάζω επίσης τη νέα υβριδική σελίδα μου. Σας αρέσει;

I also present you my new hybrid page. Do you like it?



Used: Image from my I Heart Colouring Christmas colouring book
by Sarah Wade, Emily Golden Twomey and Lizzie Preston,
coloured pencilslights, stitching and frames.



Challenges:
(colouring books, stitching, frames)




Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019

Merry Christmas

Καλά Χριστούγεννα

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα χειροποίητη κάρτα μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Dear friends, I present you my new handmade card. Hope you like it.
Used: LeAnn's World 101 stamp, Tombow alcohol markers, designer paper, charms, frames, buttons and pearls.





Link party:

Challenges:
and
(Oh Christmas tree)






And:
This is my filter coffee for Elizabeth's TSFT


Φωτογραφία από το μπαλκόνι του σπιτιού μου
Photo taken in the balcony of my house


Link parties: