Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα/Poems. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα/Poems. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Mist

Ομίχλη

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου/κεφάλαιο στο διαδικτυακό δρώμενο Μια ιστορία από στιχάκια που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Κατερίνα. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text/chapter in the blog action A story from lyrics that Katerina organises with great success. What do you think?



Φωτογραφία από τη Λίμνη Δόξα
Photo taken in Doxa Lake


Link parties:



Ομίχλη



Ο Άλκης, από τη θέση του οδηγού, άπλωσε το χέρι και έπιασε το τηλέφωνο. Ήταν ο Αυγερινός. Τι ήθελε από εκείνον;

- Άλκη, έρχεται ο οδηγός μου να πάρει το Δημήτρη. Φρόντισε να τον απασχολήσεις μη φύγει. Έχουμε ζητήματα να λύσουμε οι δυο μας.

- Μα εγώ… ψέλλισε.
- Τι εσύ; Ξεχνάς πόσο μπλεγμένος είσαι σε όλο αυτό; Ο Αστεριάδης ναι, την καταδίωκε με το κόκκινο αυτοκίνητο. Εσύ όμως δεν ήσουν που έκοψες τα φρένα εκείνο το βράδυ; Εσύ δεν ήσουν που βρέθηκες ξαφνικά μπροστά της σε κείνη ακριβώς την επικίνδυνη στροφή πάνω από το γκρεμό;
- Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν μου είχες αφήσει περιθώρια. Με απειλούσες. Θα φανέρωνες το μυστικό. Δεν πρέπει να μαθευτεί πόσο ερωτευμένος ήμουν με την Ερατώ. Δεν ήταν ευτυχισμένη πλάι στο Δημήτρη. Πόσο έλιωνα όταν την έβλεπα κλεισμένη στο χρυσό της κλουβί. Όμως κανείς δεν πρέπει να μάθει για το μωρό, την Κλειώ…
- Αρκετά, τον διέκοψε ο Αυγερινός. Οι τηλεφωνικές κλήσεις δεν είναι ασφαλείς. Θα πούμε περισσότερα από κοντά. Να έχεις το νου σου. Θα σε ξαναπάρω σύντομα.

Ο Αυγερινός έκλεισε το τηλέφωνο απότομα. Ο Άλκης έκανε το αυτοκίνητο δεξιά και έσβησε τη μηχανή. Για μια στιγμή πέρασαν απ’ τη σκέψη του οι απειλές που είχε δεχθεί, τα τραγικά του διλήμματα και η ακόμη σκληρότερη απόφασή του να υποκύψει στον εκβιασμό. Είχε μετανιώσει, μισούσε τον εαυτό του που φάνηκε αδύναμος όταν έπρεπε. Συνειδητοποίησε ότι είχε πια περάσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο θύμα και το θύτη. Και όσο και αν δεν ήθελε να το πιστέψει, όσο δύσκολο και αν ήταν να το αποδεχτεί, είχε πλέον υιοθετήσει το ρόλο το θύτη. Μονολογούσε: Πάνω στα δυο χέρια σου λιώνω, ένα στίχο σκοτώνω, πάρε με μαζί σου. Είσαι πολύ κοντά, είσαι πολύ μακριά… Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι… (1).

Δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Δάκρυα που θα μετατρέπονταν σε χείμαρρο αν δεν αντηχούσαν ακόμη στη σκέψη του τα λόγια του Αυγερινού: «Φρόντισε να απασχολήσεις το Δημήτρη». Έπρεπε να συνέλθει, να ανασκουμπωθεί και να πάει γρήγορα σπίτι. Όσο μακριά και αν έμενε τόσα χρόνια από το Δημήτρη, όσο και αν απέφευγε να τον κοιτάξει στα μάτια, όσο ένοχος και αν ένιωθε, όσο απότομα και αν είχε φύγει από εκείνη την παρτίδα σκάκι που έληξε πριν καν αρχίσει, έπρεπε να επιστρέψει. Είχε έρθει πια ο καιρός να αντιμετωπίσει ό,τι τον φόβιζε, ό,τι τον έκανε να ντρέπεται, να αναμετρηθεί επιτέλους με τον ίδιο του τον εαυτό.

Γύρισε το κλειδί στη μηχανή και άρχισε να οδηγεί σα χαμένος. Το γκρίζο του αυτοκίνητο μόλις που διακρινόταν στην ομίχλη. Δεν οδήγησε ξανά τη μηχανή του από εκείνη τη νύχτα. Την είχε αφήσει ανέπαφη, τρακαρισμένη, σε ασφαλές μέρος. Απειλές, εκβιασμοί, διλήμματα, έρωτας, τύψεις, όλα ήταν εδώ, μπροστά του. Οι σκέψεις του γίνονταν λέξεις: Έλα και κόψε με στα δυο με μια ματιά μαχαίρι ματωμένο, δύο φορές να σ’ αγαπώ και δυο ζωές για να σε περιμένω (2). Όμως ο εντολέας του ήταν σαφής. Έπρεπε να φτάσει σπίτι, να απασχολήσει το Δημήτρη μέχρι να καταφτάσει ο οδηγός του Αυγερινού. Πάτησε ακόμη περισσότερο το γκάζι υπακούοντας ξανά στις οδηγίες του.

Και τότε ο δρόμος άρχισε να παίρνει μορφή. Μέσα από το γκρίζο του μια γυναικεία, αέρινη, μορφή, ή μήπως δύο; Ένιωθε τα γαλανά μάτια της Ερατώ να του χαμογελούν τρυφερά, με καλοσύνη, σαν να τον συγχωρούν, να δικαιολογούν την αδυναμία του. Πώς να εναντιωνόταν στον Αυγερινό; Ποιος θα τολμούσε; Ένας γνώριμος ψίθυρος στ’ αυτιά του. Μια γυναικεία φωνή: Όταν ζητάς τον άνθρωπό σου θα είμαι κάπου εκεί κοντά, ο φύλακας ο άγγελός σου (3). Ο Άλκης άρχισε να τραγουδά με τρεμάμενη φωνή: Πες του πως κάποιος μια φορά αληθινά σ’ είχε αγαπήσει (3).

Και ύστερα άλλη μία φωνή: Όταν θα νιώθεις μοναξιά, όταν το σπίτι θα’ ναι άδειο, θα’ χεις εμένα συντροφιά και θα σου δίνω εγώ κουράγιο (3). Κι όμως, η δεύτερη αυτή φωνή, όσο κι αν έμοιαζε της Ερατούς, δεν ήταν εκείνης. Ποια ήταν; Μήπως η Θάλεια; Μα αυτό φάνταζε παράξενο, απίθανο, εξωπραγματικό. Ποτέ δεν είχε καταλάβει τον κρυφό έρωτα που έτρεφε για εκείνον. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Μπα, μάλλον όχι. Ή μήπως ναι; Και αν ναι, μήπως τελικά ο Αυγερινός ενεργούσε κατ’ εντολή της Θάλειας; Ή τελικά η Θάλεια είναι αμέτοχη σε αυτή την πλεκτάνη; Μα η Θάλεια αγαπούσε την αδερφή της. Έτσι δείχνει τουλάχιστον, έτσι λέει. Να προσποιείται; Μα τότε γιατί να θέλει να κάνει το Δημήτρη να υποφέρει; Για να καλύψει τα ίχνη της; Δεν το χωρά ο νους! Ή μήπως όλα αυτά είναι ανυπόστατες σκέψεις και υποφέρει πραγματικά από την απουσία της;

Σκέψεις θολές, διάσπαρτες, βασανιστικές που δεν έλεγαν να σωπάσουν. Ο ψίθυρος ολοένα μεγάλωνε. Γινόταν πλέον εκκωφαντικός: Μονάχα εσύ να’ σαι καλά, μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ, μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη (3).
- Ερατώ μη, σταμάτα, φώναξε δυνατά με έναν πνιγηρό λυγμό που εκλιπαρούσε: Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές, κι εγώ… εσένα (4).
Η μια φωνή να εναλλάσσεται με την άλλη: Όταν μαυρίζει ο ουρανός, όταν παγώνει η αγκαλιά σου κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός εγώ θα έρχομαι κοντά σου (3).
- Θάλεια, όχι, όχι. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δεν μπορεί. Σας παρακαλώ, σταματήστε τώρα. Δεν αντέχω αυτή την τιμωρία. Μη με κάνετε να υποφέρω άλλο. Τι θέλετε πια από μένα; Πληρώνω ακόμη για εκείνη τη νύχτα, πλήρωσα… Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω αν ειν’ τα λάθη μου εδώ και δεν έλειπε κανένα (4). Μη…

Ο Άλκης πάτησε το γκάζι με όση δύναμη είχε. Προσπαθούσε να ξεφύγει από τις φωνές. Να δραπετεύσει από τα αερικά και τις ερινύες που του έγνεφαν. Είχε μια αποστολή να εκτελέσει. Έπρεπε να φτάσει σπίτι το συντομότερο δυνατόν. Να κρυφτεί μέσα στους τέσσερις τοίχους, να νιώσει προστατευμένος, ασφαλής και να κρατήσει το Δημήτρη απασχολημένο μέχρι να φτάσει ο Αστεριάδης.

Η ομίχλη γινόταν ολοένα και πιο πυκνή στο στενό δρόμο που ακολουθούσε. Τελευταία στιγμή είδε το πράσινο φορτηγό μπροστά του. Ο οδηγός δεν μπορούσε να διακρίνει από μακριά το γκρίζο αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα φρένα ούρλιαξαν και οι ρόδες από τα λάστιχα άφησαν τα αποτυπώματά τους στο οδόστρωμα…

(1) Φοβάμαι
Μουσική: Γιώργος Παπαποστόλου
Στίχοι: Γιώργος Παρώδης
Ερμηνεία: Μπλε

(2) Έλα και κόψε με στα δυο
Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής
Στίχοι: Γιάννης Κότσιρας, Βασίλης Μακριμίχαλος
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(3) Φύλακας άγγελος
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(4) Μέτρησα
Μουσική/Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη



Please use the translate button
to read my text in your language.




Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Christmas lights

Λαμπιόνια



Join Craftlandia Challenge here
until December 30


Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκού, γραμμένο ειδικά για το 25ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Αριστέα. Πώς σας φαίνεται;


Dear friends, I present you my poem in haiku form, written especially for the 25th Poetry Symposium that Aristea organised with great success. What do you think?



Φωτογραφία από το Αιγάλεω (προάστιο της Αθήνας)

Photo taken in Egaleo (suburb of Athens)


Link parties:




Λαμπιόνια

Χαρά, ειρήνη,
Χριστουγεννιάτικο φως.
γέλα ουρανέ.

Αγαλλίαση,
τραγούδι αγγελικό
με πλημμυρίζει.

Ψάλλω σιγανά:
Αλληλούια στη γη
και στις ζωές μας.

Φωτάκια παντού,
δεντράκια λαμπυρίζουν,
αγαπημένα.

Άσπρα, κόκκινα,
πορτοκαλί λαμπιόνια
φέγγουν στη σκιά.

Χαμογέλασε.
Ήρθαν τα Χριστούγεννα,
στις καρδιές όλων.


Christmas lights

Joy, peace,
Christmas light,
smiling sky.

Rejoice,
angelic song
inside me.

I swear:
Alleluia on earth
and in our lives.

Lights everywhere,
trees are shining,
I love them.

White, red,
orange lights
shining in the shade.

Smile.
It’s Christmas
In everyone’s heart.




Ευχαριστώ τη Μαρία Πλατάκη που έδωσε βαθμό στο ποίημά μου.

Συγχαρητήρια στη Mary Pertax για την πρωτιά της στο Συμπόσιο.




Σας παρουσιάζω επίσης τη νέα υβριδική σελίδα μου. Σας αρέσει;

I also present you my new hybrid page. Do you like it?



Used: Image from my I Heart Colouring Christmas colouring book
by Sarah Wade, Emily Golden Twomey and Lizzie Preston,
coloured pencilslights, stitching and frames.



Challenges:
(colouring books, stitching, frames)




Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

Beautiful Greece

Όμορφη Ελλάδα

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκού, γραμμένο ειδικά για το 20ο Παίζοντας με τις λέξεις που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Μαρία. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem in haiku form, written especially for the 20th Playing with the words that Maria organised with great success. What do you think?




Φωτογραφία από την Τήλο

Photo taken in Tilos


Link parties:





Ωδή στην Ελλάδα

Να ο τόπος μου.
Μια κουκίδα στο χάρτη.
Ομορφιά και φως.

Ήλιος κι ελιά.
Απλότητα και άσπρο.
Γέλιο και δάκρυ.

Λαός γενναίος.
Αλμύρα και ξεγνοιασιά.
Καρδιές γελαστές.

Γένια μακριά,
πρόσωπα χλωμά,
μαλλιά πλεξούδες.

Σύντροφος ζωής
ο τόπος που αγαπώ.
Ελληνική γη.


Ode to Greece

Here is my land.
A dot on the map.
Beauty and light.

Sun and olive tree.
Simplicity and white.
Laughter and tears.

Brave people.
Sea and freedom.
Smiling hearts.

Long beards,
pale faces,
hair braids.

Life partner
the land I love.
Greece.






Ευχαριστώ τη Σοφία (έστω και αν η συμμετοχή της αποσύρθηκε), την Αριστέα, τη Μαίρη, τη Μαρία Κανελλάκη και τη Ρούλα που έδωσαν βαθμό στο ποίημά μου.

Ευχαριστώ την Άννα, την Ελένη Φλογερά και τη Ρένα Χριστοδούλου που έδωσαν 2 βαθμούς στο ποίημά μου.
Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη Μαρία Πλατάκη, την Αριάδνη, την Κική Κωνσταντίνου, την Κλαύδια και τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη που έδωσαν 3 βαθμούς στο ποίημά μου.



Συγχαρητήρια στην Μαρία Κανελλάκη για την πρωτιά της στο παιχνίδι.
Είμαι πολύ χαρούμενη που έλαβα τη 2η θέση!!!



Link parties:










Σας παρουσιάζω επίσης τη νέα χειροποίητη 16x16 εκ εκτεταμένη σελίδα μου με μικτές τεχνικές. Σας αρέσει;



I also present you my new handmade 16x16 cm mixed media journal spread. Do you like it?
Used: Gesso, acrylic paintings, Posca pens, claypearls, rhinestones, sequins, washi tape, painting/hand drawn doodles and Tim Holtz idea-ology sentiment.




Link party:




Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

For Penny

Για την Πέννυ

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκού, γραμμένο ειδικά για τη Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #4 που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem in haiku form, written especially for the Photoliterary Baton Pass #4 that Mary organises with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία και τη λέξη "ρεζερβέ" που μου έστειλε η Μάνια

Inspired by the photo and the word "reserved" that Mania sent me






Αφιερωμένο στην Πέννυ

Ήσουν η μόνη,
η φίλη μου η μία,
μέσα στην καρδιά.

Πόσες θύμησες…
Παίζαμε, γελάγαμε,
κλαίγαμε μαζί.

Όμως έξαφνα
χάθηκες στο σκοτάδι.
Σε περίμενα.

Ήταν για σένα
το ρεζερβέ τραπέζι,
μόνο για σένα.

Ήθελα πολύ
ένα δείπνο ακόμη,
να σε δω ξανά.

Γύρω οι φίλοι,
όμως εσύ πουθενά,
πόσο μου λείπεις.

Ας είσαι καλά
στο δρόμο που διάλεξες
και να προσέχεις.

Αν ποτέ σκεφτείς
το γυρισμό κοντά μου
θα είμαι εδώ.

Θα στήσω ξανά
το ρεζερβέ τραπέζι
μόνο για σένα.


Dedicated to Penny

You were the only,
my unique friend,
in my heart.

How many thoughts…
We were playing, laughing,
crying together.

But suddenly
you were lost in dark.
I was waiting for you.

It was for you
the reserved table,
only for you.

I wanted so much
another dinner,
to see you again.

All friends around,
but you are nowhere,
I miss you so much.

I wish you to be all right
on the road you chose
and take care of yourself.

If you ever consider
to come back to me
I will be here.

I will arrange again
the reserved table
only for you.



Αφιερωμένο στην παλιά μου φίλη Πέννυ
Dedicated to my old friend Penny


* * *


Με τη σειρά μου, στέλνω τη νέα υβριδική σελίδα μου στην Ανέσπερη και τη λέξη "ονειροπόληση"
και ελπίζω να την εμπνεύσει.
From my turn, I send my new hybrid page to Anesperi and the word "daydream"
for some inspiration.

Used: Mischief Circus images/sentiment, Valerie's background,
stitching and frame.