Poems

Grandma's tales

Τα παραμύθια της γιαγιάς

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου, γραμμένο ειδικά για τη Μίνι Σκυτάλη #1 που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem, written especially for the Mini Baton Pass #1 that Mary organises with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία που μου έστειλε η Μαίρη

Inspired by the photo that Mary sent me



Στη γιαγιά μου

Θυμάμαι εκείνες τις βραδιές
μπροστά από το τζάκι
και τη γιαγιά την έμορφη
την πιο γλυκολαλούσα.

Πριγκήπισσά σου μ' έλεγες,
για δράκους μου μιλούσες,
για ξωτικά και μάγισσες
και πάντα με φιλούσες.

Χιονάτες μα και πρίγκηπες,
στρουμφάκια και νανάκια,
τα παραμύθια που αγαπώ
και στην καρδιά φωλιάζω.

Αναπολώ, χαμογελώ,
παντοτινά θαυμάζω
την καλοσύνη της ψυχής,
γιαγιά μου σε φωνάζω.

Κι αν είσαι τώρα άγγελος
εκεί ψηλά στα ουράνια
μ' ακούς, το ξέρω τώρα πια
στ' ονείρου μου τα χάδια.


Please use the translate button
to read my poem in your language.


Αφιερωμένο στη γιαγιά μου
Dedicated to my grandma



Rose

Ρόδο

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου, γραμμένο ειδικά για το δρώμενο Τα Γνωμικά Εμπνέουν 1 που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem, written especially for the Proverbs Inspire 1 that Mary organised with great success. What do you think?



Φωτογραφία από τον κήπο του σπιτιού μου
Photo taken in the garden of my house

Ρόδο

 

Ευθυτενής, πανέμορφος, ιππότης καβαλάρης

πάνω σε άσπρο άλογο, με ασημένια ασπίδα,

ερχόταν προς το μέρος μου, κοιτώντας με στα μάτια,

γύρισα και τον κοίταξα και ένιωσα ζαλάδα.

Θεέ μου, μην είναι όνειρο; Τι είναι πάλι τούτο;

Πού βρέθηκε ο ντελικανής στο δρόμο το δικό μου;

Μέριασε, μου’ πε, να διαβώ και μ’ έπιασε απ’ τη μέση,

παίρνοντας την ανάσα μου με το χαμόγελό του.

Θυμάμαι κείνο το φιλί, που’ ταν γλυκό σαν μέλι,

τον τρόπο που αναρίγησα και πώς καρδιοχτυπούσα.

Κι έπειτα όλα χάθηκαν, η γη, ο κόσμος όλος,

σαν στην καρδιά μου χάραξε τ’ όμορφο όνομά του.

Δεν ήταν μόνο μια στιγμή, μα κράτησε αιώνες,

εγώ γερμένη δίπλα του να βαριαναστενάζω,

κάθε φορά που μου’δινε τ’ ολόγιομο φιλί του

και’ παιρνα θάρρος στη ζωή για ν’ ανασάνω πάλι.

Κι αν τώρα πια αλάργεψε κι έμεινα πίσω μόνη

ξέρω πως θα’ ρθει η στιγμή τα μάτια του να ίδω,

την αγκαλιά του να χαρώ και το μειδίαμά του,

το βλέμμα που με μάγεψε και μ’ έκανε να ελπίζω.

Ιππότη μου πανέμορφε, ψηλέ μελαχρινέ μου,

μόνο μια φράση γνώριζε και να την ενθυμάσαι,

πως είμαι δω για χάρη σου, ρόδο μου, πρίγκηπά μου,

αιώνια να σε αγαπώ, πιστά να περιμένω.




Please use the translate button
to read my poem in your language.


Ευχαριστώ τη Ρένα Χριστοδούλου που έδωσε 4 βαθμούς στο ποίημά μου.
Ευχαριστώ την Κλαύδια που έδωσε 3 βαθμούς στο ποίημά μου.
Ευχαριστώ τη Little Strangers που έδωσε βαθμό στο ποίημά μου.

Συγχαρητήρια στη Μαρία Κανελλάκη για την πρωτιά της στο δρώμενο.






Sing at dawn

Τραγούδησε την αυγή

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παρουσιάζω τη νέα χειροποίητη κάρτα μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Dear friends, I present you my new handmade card. Hope you like it.
Used: StencilGirl stencil, Jane Davenport inks, Posca pens, Winsor & Newton Promarkers, doodling and hand drawn frame.


I sent this card to Janis in Idaho (USA) for the December Card Chain Challenge
I followed the vertical line of the Tic Tac Toe: black & white, friendship, birds



And this is the lovely card I received from Joanne in UK


Joanne, ευχαριστώ!
Joanne, thank you!

* * *

And a surprise:
This is the beautiful card I received from Tina in Slovenia
for the November Card Chain Challenge
It took 2 months to arrive!


Tina, ευχαριστώ!
Tina, thank you!

* * *

Σας παραθέτω επίσης ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκούγραμμένο ειδικά για το 25 λέξεις που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Μαρία. Πώς σας φαίνεται;

I also present you my poem in haiku form, written especially for the 25 words that Maria organised with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία που δημοσίευσε η Μαρία

Inspired by the photo that Maria posted



Ξημέρωμα

 

Βλέποντας το φως

τη γλυκιά χαραυγή σου

αναθυμούμαι.

 

Τα δυο κορμιά μας

αγκαλιασμένα δέντρα

να αγναντεύουν.

 

Δίχως χρώματα

ξεγυμνωμένα θέλω

στο ξημέρωμα.

 

Ήρθε το πρωί

όμως εσύ νύχτωσες

φρούδες ελπίδες.



Please use the translate button
to read my poem in your language.




Sunset

Δείλι

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκού, γραμμένο ειδικά για το 26ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Αριστέα. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem in haiku form, written especially for the 26th Poetry Symposium that Aristea organised with great success. What do you think?



Δείλι

 

Σαν βγεις στο δείλι

στον ουρανό αντίκρυ,

αναλογίσου.

 

Πού πήγαν όλοι;

Η ερημιά πληγώνει

τη θύμησή σου.

 

Αγκαλιά λειψή,

χάρτινη πόλη μισή

στα βλέφαρά σου.

 

Βροντερή φωνή

και μια αλήθεια χρυσή

ειν' τα φιλιά σου.



Please use the translate button

to read my poem in your language.



Ευχαριστώ την Paloma που έδωσε 3 βαθμούς στο ποίημά μου.
Ευχαριστώ την Άιναφετς, τον Τάσο Κάβουρα, τη Σταυρούλα Δεκούλου και την Αριάδνη που έδωσαν βαθμό στο ποίημά μου.

Συγχαρητήρια στη Χριστίνα (Butterfly) και την Κική Κωνσταντίνου για την πρωτιά τους στο Συμπόσιο.




Σας παρουσιάζω επίσης το στολισμένο Xmas δέντρο των bloggers που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Μαρίνα. Είναι πανέμορφο. Συμφωνείτε;
Θυμάστε το ποίημά μου σε μορφή χαϊκού; Δείτε εδώ

I also present you the decorated Xmas tree of bloggers that Marina organised with great success. It is gorgeous. Do you agree?
Do you remember my poem in haiku form? See here




Καλά Χριστούγεννα!!!
Merry Christmas!!!




Liveliness

Ζωντάνια

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου σε μορφή χαϊκούγραμμένο ειδικά για το Xmas δέντρο των bloggers που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαρίνα. Το γράμμα μου είναι το "Ζ" και η λέξη που επιλέγω "Ζωντάνια". Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem in haiku form, written especially for the Xmas tree of bloggers that Marina organises with great success. I chose the word "Liveliness". What do you think?


Ζωντάνια


Ζήλος για ζωή.

Παραμυθένιος στόχος,

γλυκά δειλινά.


Ένα ταξίδι

στη νεραϊδοχώρα,

γιατρικό ψυχής.


Ζουμ στη ζωντάνια.

Παιδικά χαμόγελα

και ζεστές καρδιές.


Ζαβολιά αθώα.

Ζαχαρωτά στο δέντρο,

μόνο αγάπη.


Κόκκινα φιλιά,

μεθυστικό άρωμα.

Γιορτή στη δίνη.


Ζωηρές ματιές,

αγκαλιές λατρεμένες.

Πόση ευτυχία.


Μια κρυφή ευχή:

το επόμενο έτος

υγεία παντού.


Please use the translate button

to read my poem in your language.


* * *


Σας παρουσιάζω επίσης τη νέα χρωματισμένη σελίδα μου. Σας αρέσει;

I also present you my new coloured page. Do you like it?
I used an image from my The Beautiful Coloring Book for Grown-Ups by Arcturus Publishing and Winsor & Newton Promarkers.




* * * 


Δείτε εδώ το αγαπημένο μου χριστουγεννιάτικο τραγούδι:
Watch here my favourite Christmas song:



Cobweb

Ιστός

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα ποίημά μου, γραμμένο ειδικά για τη Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #6 που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my poem, written especially for the Photoliterary Baton Pass #6 that Mary organises with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία και τη λέξη "ιστός" που μου έστειλε η Ρένα

Inspired by the photo and the word "cobweb" that Rena sent me


Ιστός

Βρέθηκα ξανά
στον ιστό της αράχνης,
βαθιά μπλεγμένη.

Ήρθαν θύμησες
τα όμορφα λόγια σου,
μα πόσο φρούδα.

Και ταξίδεψα
στα πέλαγα τα άσπρα,
μισοσκόταδο.

Ναυαγός εκεί
στην αδειανή αγκάλη,
άπειρη πλάνη.

Κι αν γύριζες
θα πέταγα τη στάχτη,
άπλετο πάθος.

Μένεις στη σκέψη
λησμονημένος πόθος,
διαυγές κενό.



Please use the translate button
to read my poem in your language.


 * * *


Με τη σειρά μου, στέλνω τη φωτογραφία μου στη Μαριάννα και τη λέξη "ερημιά"
και ελπίζω να την εμπνεύσει.
From my turn, I send my photo to Marianna and the word "wilderness"
for some inspiration.


Φωτογραφία από την Αθήνα
Photo taken in Athens (Greece)


Alienation

Αλλοτρίωση

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου, γραμμένο ειδικά για τη Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #5 που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Μαίρη. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text, written especially for the Photoliterary Baton Pass #5 that Mary organises with great success. What do you think?


Εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία και τη λέξη "επικοινωνία" που μου έστειλε η Μαρίνα

Inspired by the photo and the word "communication" that Marina sent me



Αλλοτρίωση

Και ξάφνου χτύπησε το τηλέφωνο. Ντριιιν! Ντριιιν! Ένας ήχος που φάνταζε διαφορετικός από άλλες φορές. Ένας ήχος μακρόσυρτος, σαν να εκλιπαρούσε να απαντήσω.

- Παρακαλώ;

- Γεια σου, φιλενάδα. Χαθήκαμε.

Ήταν η Σοφία. Εκείνη που θεωρώ ως καλύτερή μου φίλη ήδη από τα χρόνια του πανεπιστημίου που όμως, λόγω της «ζωής» και των υποχρεώσεων, έχω να δω από το καλοκαίρι.

- Γεια σου, Σοφία μου. Πώς είσαι; Τα παιδιά; Ο σύζυγος; Όλοι καλά;

- Όλοι μια χαρά είμαστε, Μία μου. Να, ξέρεις, κλεισμένοι στο σπίτι.

Ξέρω; Τι ξέρω; Έχω να κάνω κουβέντα μαζί της από πέρυσι. Και δε νομίζω ότι τα τηλέφωνα στις ονομαστικές εορτές και στα Χριστούγεννα μετράνε. Ειδικά όταν πρόκειται για επικοινωνία τυπική, σχεδόν υποχρεωτική, γιατί έτσι «πρέπει», έτσι είναι το σωστό…

- Κι εγώ σπίτι, Σοφία μου. Νιώθω ευγνωμοσύνη που μου επέτρεψαν να δουλεύω από το σπίτι. Πολύ δουλειά αλλά δεν παραπονιέμαι. Και ο σύζυγος καλά, δόξα τω Θεώ!

- Α, μπράβο, Μία μου. Να προσέχετε. Και όταν όλο αυτό τελειώσει να τα πούμε από κοντά, βρε ψυχή. Να πάρεις το σύζυγο και να έρθετε από το σπίτι για κρασί και μεζεδάκι.

- Εντάξει, κοπέλα μου, θα το κανονίσουμε. Μέχρι τότε όμως να προσέχετε, έτσι;

- Ναι, Μία μου. Άντε, χάρηκα που σε άκουσα, θα τα ξαναπούμε. Φιλιά.

- Φιλιά, Σοφία μου.

Έμεινα να κοιτάζω το ακουστικό. Το τηλεφώνημά της με προβλημάτισε. Ήταν η εξωτερίκευση της ανάγκης της για επικοινωνία; Να ακούσει κάποιον άνθρωπο, κάποια γνώριμη φωνή; Να «σπάσει» έστω για λίγο την απομόνωση; Έτσι μου είχε φανεί ο μακρόσυρτος ήχος του τηλεφώνου, όμως ο διάλογος μαζί της δεν το επιβεβαίωνε. Μήπως ήταν άλλη μια τυπική επικοινωνία, από εκείνες που «πρέπει»; Αχ αυτά τα «πρέπει»! Πόσες ζωές αλλοιώνουν, πόσες επιλογές επιβάλλουν, πόσες σιωπές φανερώνουν!

Κι αν αφήναμε πίσω μας τα «πρέπει»; Αν κοιτάζαμε κατάματα μπροστά μας τη ζωή και παίρναμε τα ηνία στα χέρια μας; Αν τολμάγαμε να βγούμε από το χρυσό μας κλουβί, από το καβούκι μας; Η ζωή μας ναι, θα γινόταν καλύτερη. Όμως οι «γύρω μας» θα σέβονταν την επιλογή μας; Η κοινωνία θα το άντεχε; Η «σύγχρονη» πατροπαράδοτη ελληνική κοινωνία θα συμμορφωνόταν; Θα προσαρμοζόταν; Θα είχε αυτή την ευελιξία; Ή θα κατέρρεε;

Στερεότυπα, «πρέπει», αντιλήψεις ριζωμένες γερά. Φιλίες που συνεχίζουν να υφίστανται λόγω των βαθιών τους ριζών που οφείλονται στο χρόνο. Όμως οι ρίζες αυτές είναι υγιείς ή σάπιες; Ο χρόνος τελικά λειτουργεί καταλυτικά, θεραπευτικά ή μήπως φανερώνει τις βαθιές διαφορές μας; Και αν ναι, οι διαφορές αυτές μπορούν να γεφυρωθούν ή παραμένουν απροσπέλαστες; Το πέρασμα του χρόνου δημιουργεί χάσματα ή προϋποθέσεις για εξεύρεση λύσεων, ή ακόμη και για «συμβιβασμό»;

Σκόρπιες σκέψεις. Αναζητώ σ’ αυτές τον «Άνθρωπο», με άλφα κεφαλαίο, σαν το Διογένη. Όμως το δικό μου φανάρι είναι σβηστό. Αναζητώ τη φίλη που γνώρισα στη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής. Εκείνη που πραγματικά ενδιαφερόταν να ακούσει τι είχα να της πω, να με συμβουλεύσει, να πονέσει με τον πόνο μου και να χαρεί με τη χαρά μου. Εκείνη που όταν έλεγε «μπράβο» για μια επιτυχία μου το εννοούσε. Και εκείνη που όταν έλεγε «λυπάμαι» ήταν συντετριμμένη.

Αναρωτιέμαι τι άλλαξε. Αλλάξαμε εμείς; Μα λένε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Μας άλλαξε η ζωή; Ποια ζωή; Η μικροαστική; Πώς επενέργησε πάνω μας; Με τι τρόπο το έκανε και δεν έγινε αντιληπτή; Μόνον τώρα γίνεται κατανοητό που βιώνουμε τα αποτελέσματα, τις συνέπειες. Μετά από τόσα χρόνια τελικά το συνειδητοποιούμε. Εμείς αλλάξαμε. Αλλοτρίωση του εαυτού, του ατόμου. Αλλοτρίωση της κοινωνίας, της πατρίδας, του «πολιτισμένου» κόσμου μας.

Επικοινωνία. Μια τόσο απλή λέξη, σαν χάδι. Μια ανθρώπινη «επαφή» ακόμη κι από μακριά. Κι όμως, μια έννοια με τόσες διαστάσεις…


Please use the translate button
to read my text in your language.


 * * *



Με τη σειρά μου, στέλνω τη φωτογραφία μου στη Μαρία Κανελλάκη και τη λέξη "αντικρίζοντας"
και ελπίζω να την εμπνεύσει.
From my turn, I send my photo to Maria Kanellaki and the word "facing"
for some inspiration.


Φωτογραφία από τη Λίμνη Ευβοίας
Photo taken in Limni Evias

Mist

Ομίχλη

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, σας παραθέτω ένα κείμενό μου/κεφάλαιο στο διαδικτυακό δρώμενο Μια ιστορία από στιχάκια που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η Κατερίνα. Πώς σας φαίνεται;

Dear friends, I present you my text/chapter in the blog action A story from lyrics that Katerina organises with great success. What do you think?



Φωτογραφία από τη Λίμνη Δόξα
Photo taken in Doxa Lake


Ομίχλη



Ο Άλκης, από τη θέση του οδηγού, άπλωσε το χέρι και έπιασε το τηλέφωνο. Ήταν ο Αυγερινός. Τι ήθελε από εκείνον;

- Άλκη, έρχεται ο οδηγός μου να πάρει το Δημήτρη. Φρόντισε να τον απασχολήσεις μη φύγει. Έχουμε ζητήματα να λύσουμε οι δυο μας.

- Μα εγώ… ψέλλισε.

- Τι εσύ; Ξεχνάς πόσο μπλεγμένος είσαι σε όλο αυτό; Ο Αστεριάδης ναι, την καταδίωκε με το κόκκινο αυτοκίνητο. Εσύ όμως δεν ήσουν που έκοψες τα φρένα εκείνο το βράδυ; Εσύ δεν ήσουν που βρέθηκες ξαφνικά μπροστά της σε κείνη ακριβώς την επικίνδυνη στροφή πάνω από το γκρεμό;
- Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν μου είχες αφήσει περιθώρια. Με απειλούσες. Θα φανέρωνες το μυστικό. Δεν πρέπει να μαθευτεί πόσο ερωτευμένος ήμουν με την Ερατώ. Δεν ήταν ευτυχισμένη πλάι στο Δημήτρη. Πόσο έλιωνα όταν την έβλεπα κλεισμένη στο χρυσό της κλουβί. Όμως κανείς δεν πρέπει να μάθει για το μωρό, την Κλειώ…
- Αρκετά, τον διέκοψε ο Αυγερινός. Οι τηλεφωνικές κλήσεις δεν είναι ασφαλείς. Θα πούμε περισσότερα από κοντά. Να έχεις το νου σου. Θα σε ξαναπάρω σύντομα.

Ο Αυγερινός έκλεισε το τηλέφωνο απότομα. Ο Άλκης έκανε το αυτοκίνητο δεξιά και έσβησε τη μηχανή. Για μια στιγμή πέρασαν απ’ τη σκέψη του οι απειλές που είχε δεχθεί, τα τραγικά του διλήμματα και η ακόμη σκληρότερη απόφασή του να υποκύψει στον εκβιασμό. Είχε μετανιώσει, μισούσε τον εαυτό του που φάνηκε αδύναμος όταν έπρεπε. Συνειδητοποίησε ότι είχε πια περάσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο θύμα και το θύτη. Και όσο και αν δεν ήθελε να το πιστέψει, όσο δύσκολο και αν ήταν να το αποδεχτεί, είχε πλέον υιοθετήσει το ρόλο το θύτη. Μονολογούσε: Πάνω στα δυο χέρια σου λιώνω, ένα στίχο σκοτώνω, πάρε με μαζί σου. Είσαι πολύ κοντά, είσαι πολύ μακριά… Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι… (1).

Δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Δάκρυα που θα μετατρέπονταν σε χείμαρρο αν δεν αντηχούσαν ακόμη στη σκέψη του τα λόγια του Αυγερινού: «Φρόντισε να απασχολήσεις το Δημήτρη». Έπρεπε να συνέλθει, να ανασκουμπωθεί και να πάει γρήγορα σπίτι. Όσο μακριά και αν έμενε τόσα χρόνια από το Δημήτρη, όσο και αν απέφευγε να τον κοιτάξει στα μάτια, όσο ένοχος και αν ένιωθε, όσο απότομα και αν είχε φύγει από εκείνη την παρτίδα σκάκι που έληξε πριν καν αρχίσει, έπρεπε να επιστρέψει. Είχε έρθει πια ο καιρός να αντιμετωπίσει ό,τι τον φόβιζε, ό,τι τον έκανε να ντρέπεται, να αναμετρηθεί επιτέλους με τον ίδιο του τον εαυτό.

Γύρισε το κλειδί στη μηχανή και άρχισε να οδηγεί σα χαμένος. Το γκρίζο του αυτοκίνητο μόλις που διακρινόταν στην ομίχλη. Δεν οδήγησε ξανά τη μηχανή του από εκείνη τη νύχτα. Την είχε αφήσει ανέπαφη, τρακαρισμένη, σε ασφαλές μέρος. Απειλές, εκβιασμοί, διλήμματα, έρωτας, τύψεις, όλα ήταν εδώ, μπροστά του. Οι σκέψεις του γίνονταν λέξεις: Έλα και κόψε με στα δυο με μια ματιά μαχαίρι ματωμένο, δύο φορές να σ’ αγαπώ και δυο ζωές για να σε περιμένω (2). Όμως ο εντολέας του ήταν σαφής. Έπρεπε να φτάσει σπίτι, να απασχολήσει το Δημήτρη μέχρι να καταφτάσει ο οδηγός του Αυγερινού. Πάτησε ακόμη περισσότερο το γκάζι υπακούοντας ξανά στις οδηγίες του.

Και τότε ο δρόμος άρχισε να παίρνει μορφή. Μέσα από το γκρίζο του μια γυναικεία, αέρινη, μορφή, ή μήπως δύο; Ένιωθε τα γαλανά μάτια της Ερατώ να του χαμογελούν τρυφερά, με καλοσύνη, σαν να τον συγχωρούν, να δικαιολογούν την αδυναμία του. Πώς να εναντιωνόταν στον Αυγερινό; Ποιος θα τολμούσε; Ένας γνώριμος ψίθυρος στ’ αυτιά του. Μια γυναικεία φωνή: Όταν ζητάς τον άνθρωπό σου θα είμαι κάπου εκεί κοντά, ο φύλακας ο άγγελός σου (3). Ο Άλκης άρχισε να τραγουδά με τρεμάμενη φωνή: Πες του πως κάποιος μια φορά αληθινά σ’ είχε αγαπήσει (3).

Και ύστερα άλλη μία φωνή: Όταν θα νιώθεις μοναξιά, όταν το σπίτι θα’ ναι άδειο, θα’ χεις εμένα συντροφιά και θα σου δίνω εγώ κουράγιο (3). Κι όμως, η δεύτερη αυτή φωνή, όσο κι αν έμοιαζε της Ερατούς, δεν ήταν εκείνης. Ποια ήταν; Μήπως η Θάλεια; Μα αυτό φάνταζε παράξενο, απίθανο, εξωπραγματικό. Ποτέ δεν είχε καταλάβει τον κρυφό έρωτα που έτρεφε για εκείνον. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Μπα, μάλλον όχι. Ή μήπως ναι; Και αν ναι, μήπως τελικά ο Αυγερινός ενεργούσε κατ’ εντολή της Θάλειας; Ή τελικά η Θάλεια είναι αμέτοχη σε αυτή την πλεκτάνη; Μα η Θάλεια αγαπούσε την αδερφή της. Έτσι δείχνει τουλάχιστον, έτσι λέει. Να προσποιείται; Μα τότε γιατί να θέλει να κάνει το Δημήτρη να υποφέρει; Για να καλύψει τα ίχνη της; Δεν το χωρά ο νους! Ή μήπως όλα αυτά είναι ανυπόστατες σκέψεις και υποφέρει πραγματικά από την απουσία της;

Σκέψεις θολές, διάσπαρτες, βασανιστικές που δεν έλεγαν να σωπάσουν. Ο ψίθυρος ολοένα μεγάλωνε. Γινόταν πλέον εκκωφαντικός: Μονάχα εσύ να’ σαι καλά, μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ, μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη (3).
- Ερατώ μη, σταμάτα, φώναξε δυνατά με έναν πνιγηρό λυγμό που εκλιπαρούσε: Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές, κι εγώ… εσένα (4).
Η μια φωνή να εναλλάσσεται με την άλλη: Όταν μαυρίζει ο ουρανός, όταν παγώνει η αγκαλιά σου κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός εγώ θα έρχομαι κοντά σου (3).
- Θάλεια, όχι, όχι. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δεν μπορεί. Σας παρακαλώ, σταματήστε τώρα. Δεν αντέχω αυτή την τιμωρία. Μη με κάνετε να υποφέρω άλλο. Τι θέλετε πια από μένα; Πληρώνω ακόμη για εκείνη τη νύχτα, πλήρωσα… Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω αν ειν’ τα λάθη μου εδώ και δεν έλειπε κανένα (4). Μη…

Ο Άλκης πάτησε το γκάζι με όση δύναμη είχε. Προσπαθούσε να ξεφύγει από τις φωνές. Να δραπετεύσει από τα αερικά και τις ερινύες που του έγνεφαν. Είχε μια αποστολή να εκτελέσει. Έπρεπε να φτάσει σπίτι το συντομότερο δυνατόν. Να κρυφτεί μέσα στους τέσσερις τοίχους, να νιώσει προστατευμένος, ασφαλής και να κρατήσει το Δημήτρη απασχολημένο μέχρι να φτάσει ο Αστεριάδης.

Η ομίχλη γινόταν ολοένα και πιο πυκνή στο στενό δρόμο που ακολουθούσε. Τελευταία στιγμή είδε το πράσινο φορτηγό μπροστά του. Ο οδηγός δεν μπορούσε να διακρίνει από μακριά το γκρίζο αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα φρένα ούρλιαξαν και οι ρόδες από τα λάστιχα άφησαν τα αποτυπώματά τους στο οδόστρωμα…

(1) Φοβάμαι
Μουσική: Γιώργος Παπαποστόλου
Στίχοι: Γιώργος Παρώδης
Ερμηνεία: Μπλε

(2) Έλα και κόψε με στα δυο
Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής
Στίχοι: Γιάννης Κότσιρας, Βασίλης Μακριμίχαλος
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(3) Φύλακας άγγελος
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

(4) Μέτρησα
Μουσική/Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη


Please use the translate button
to read my text in your language.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Love to read your comments.
Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλιά σας.